Klik
Ju

Het is 2013, zoals je weet en waarschijnlijk weet je ook dat bijna iedereen op dit moment nog met volledige inzet bezig is aan het volbrengen van de gemaakte voornemens. Het is juist de kunst om deze inzet vast te houden en daar gaat het bij velen en meestal ook bij mij, volledig mis ... Maar dit jaar hoop ik het anders te doen, het wel vol te houden, maar daarvoor heb ik wel reële voornemens nodig, want anders is het een onmogelijke opgave. 

1. Optijd naar bed

Dit is, vind ik zelf, een beetje een stom voornemen, maar het moet wel gebeuren en dan is het een voornemen dat ik mezelf voorneem ;) Ik ga namelijk te laat naar bed en elke ochtend gaat om tien voor half zeven mijn wekker weer. Ik ben gewoon te moe daardoor.

2. Nieuwe mensen ontmoeten 

Ik vind het leuk om nieuwe mensen te ontmoeten, juist omdat iedereen anders is en een andere verhalen te vertellen heeft. Vrienden zijn belangrijk. Er is alleen een probleem en daarmee komen we bij de voornaamste reden van dit voornemen, ik durf niet heel goed zo maar op mensen af te stappen, omdat ik bang ben dat ze me niet mogen, dit heeft met mijn faalangst temaken en dat heeft weer met mijn zelfvertrouwen temaken, het loopt allemaal een beetje in een cirkel. 


3. Minder piekeren 

Ik pieker veel. Te veel. Ik kan nachten wakker liggen omdat ik met zo veel dingen in mijn hoofd zit van die dag, waarvan ik vind dat ik die anders had moeten doen omdat ze stom waren. Dit heb ik eigenlijk al zo lang als ik me kan herinneren en ik denk dat het beter voor mezelf is als het piekeren wat minder wordt. Ik heb alleen nog niet echt een idee hoe ik dit voor elkaar ga krijgen. 

4. Meer dingen doen die ik leuk vind, maar school niet verwaarlozen

Dit is een moeilijke combinatie, maar ik wil het proberen. Ik ben door de weeks veel bezig met school, dit zorgt ervoor dat ik me minder bezighoud met de dingen die ik echt leuk vind, zoals sporten en schrijven. Het liefst doe ik dit de hele tijd, maar dit is moeilijk te combineren met school. Ik hoop dat ik me dit jaar meer bezig kan houden met de dingen die ik leuk vind, maar alsnog over ga, hiermee komen we bij het volgende voornemen: over gaan.


5. Over gaan van 3 gymnasium naar 4 VWO

Zoals je misschien al weet valt onder VWO atheneum en gymnasium. Ik zit nu in 3 gymnasium en heb alle vakken die er maar mogelijk zijn in de onderbouw, inclusief Grieks en Latijn dus. Voor de kerstvakantie ben ik veel bezig geweest met het kiezen van het profiel dat ik in de bovenbouw wil volgen en mijn keuze staat nu bijna helemaal vast. Ik ga door met Latijn, dus ook door met gymnasium. Een update over mijn school volgt nog. 

Dit waren mijn voornemens voor het nieuwe jaar. Misschien heb ik er stiekem wel meer, maar ik denk dat ik die onbewust probeer te verbeteren zonder dat ik het nu als voornemen zie. Woooo... snap jij het? ...

 

Reacties

Waarschijnlijk herken je het wel: speelgoed uit je jeugd waaraan je zo veel herinneringen hebt en je ze voor altijd bij je wilt houden. Zo heb ik er ook een aantal, maar mijn favoriet is toch wel het muziekdoosje dat "Somewhere Over The Rainbow" speelt. Zo veel herinneringen en elke keer wordt ik verdrietig en blij van binnen als ik hem weer eens afspeel na een lange tijd. 

Vanmiddag kreeg ik zo'n opwelling waarin ik een grote vuilniszak pakte en er spullen uit m'n kamer in begon te gooien, waaraan ik me ergerde omdat ze in de weg zaten en ik ze toch niet gebruikte. Toen kwam ik het doosje weer tegen, hij stond in mijn boekenkast, op de bovenste plank. Ik draaide aan de knop, maar er kwam geen geluid. Ik draaide verder, geen geluid. Ik draaide de andere kant op, geen geluid. Ik draaide totdat hij niet verder kon, weer geen geluid. Tranen begonnen omhoog te komen, hij is stuk. 

De reden waarom ik zo veel waarde aan dit doosje hecht, is dat het één van de weinige herinneringen is aan de tijd dat mijn ouders nog bij elkaar waren, dit was namelijk precies geteld tot 4 jaar na mijn geboorte. 

Het liefst wil ik natuurlijk dat hij het opeens weer doet, maar ik denk niet dat dat gaat gebeuren. Ik ga rondzoeken op internet om te kijken of ik hem ergens kan vinden. 

Reacties
 
Toen ik net in het ressort in Egypte aankwam waar mijn moeder en ik zouden verblijven merkte ik op dat overal waar ik keek mannen het werk deden daar, zelfs de kamermeisjes waren mannen. 
Daar kon ik naarmate van tijd aan wennen, omdat het nou eenmaal gebruikelijk is daar en ik het niet kan veranderen. Iets waar ik niet aan kon wennen was dat er meteen al de eerste avond er drie mannen waren die alle drie heel vriendelijk zijn en mij dezelfde vragen stelden: 
1. Hoe heet je?
2. Waar kom je vandaan?
3. Hoe oud ben je?
Ik, met mijn simpele ziel, glimlachte vriendelijk terug en antwoordde de vragen naar waarheid. 
De volgende dag waren er weer een paar mannen die net zo vriendelijk of misschien nog wel vriendelijker waren en me precies dezelfde vragen stelden. De mannen die ik voorheen had ontmoet zeiden me nu elke keer vriendelijk gedag wanneer ik ze tegenkwam en vroegen hoe het met mij ging die dag. 
Dit herhaalde zich keer op keer en op een gegeven moment kende ik een hoop Mohammeds en Achmeds die ik elke dag gedag zei en een kort praatje mee hield. 
Natuurlijk, op mijn leeftijd is die aandacht behoorlijk interessant, omdat dit in Nederland niet zo voorkomt dat mannen zo met je omgaan. Ze hadden daar trouwens ook bijna allemaal hele mooie ogen .. pfieuw ..
De meeste mannen hebben er verder geen bedoelingen mee, ze zijn daar gewoon heel vriendelijk en het hoort ook gewoon bij hun werk, omdat ze, bij wijze van spreken, ontslagen kunnen worden als ze niet vriendelijk genoeg tegen de gasten zijn. Maar je hebt er een paar bij, waartegen je het beste niet te vriendelijk kan zijn. Dit kan je van tevoren niet weten, ik dus ook niet. 
Zo had je Abdu, de barman. Net zoals de andere mannen was hij heel vriendelijk en lachte veel, maar na een paar dagen toen ik hem overdag tegenkwam, vroeg hij of ik die avond naar de bar kwam waar hij dan werkte. Ik zat daar eigenlijk elke avond met vrienden, na de show die er elke avond was, dus ik antwoordde dat ik die avond vast en zeker ook wel zou komen. Zo gezegd, zo gedaan. Ik zat die avond bij de bar waar hij werkte. Hij lachte met zijn onschuldige hoofdje wanneer ik de drankjes kwam halen en vroeg of ik kwam wanneer hij klaar was met werken. Ik had wel al onprettige verhalen gehoord van meisjes die waren aangerand of zelfs verkracht door personeel in hun verblijfplaats, dus dit ging ik waarschijnlijk niet doen, dus zei ik dat ik het nog niet wist. Hij lachte en knikte en liep weg met de drankjes. 
Die avond zat ik met twee vrienden bij het zwembad op bedjes die daar stonden. Één ging er naar de wc. Toen hij een tijdje weg was, zag ik opeens aan de andere kant van het zwembad Abdu in onze richting lopen. Waar wij zaten kon je niet verder lopen, het liep dood. Dus hij is het hele zwembad en die was niet klein, omgelopen om bij ons te komen. 
We lagen beiden op een bedje, toen hij naast mijn hoofd ging zitten en een gesprek met mij begon. Het was niet een heel lang gesprek en toen hij gedag zei, legde hij z’n hand op mijn borst en zei in gebrekkig Engels: “I will see you tomorrow.” 
Ik kreeg er de kriebels van .. Sindsdien probeerde ik hem te negeren en lachte ik niet meer naar hem. Hij was in mijn ogen te ver gegaan en ik wilde het niet verder laten komen.
Het is zeker niet zo dat alle mannen daar niet te vertrouwen zijn, zeker niet, maar er zitten een paar rotte appels tussen ook al lijken ze zo onschuldig. 
Ik had het mijn moeder de volgende dag verteld en sindsdien deed zij ook niet meer leuk en aardig tegen hem. 
Op de laatste avond tijdens het eten zag ik hem weer en hij mij. Hij gebaarde: ‘Jij, ik, vanavond?’
Ik schudde van nee en zwaaide het gebaar weg. 
Later die avond kwam ik hem samen met mijn moeder die alles wist weer tegen. Hij vond dat mijn moeder er niet vrolijk uitzag en vroeg waar dat door kwam. Ik, die mijn moeder ken, wist dat ze wilde beginnen over het feit dat hij te ver was gegaan, maar ik wilde geen gedoe daar, toen op dat moment. Hij was dat niet waard, dus zei ik haar in het Nederlands: “Nee mam, niet doen.”
Ze hield haar mond er toen over en zei dat ze gewoon moe was. Dat was het laatste contact met Abdu. 
 
Ik heb nog meer verhalen over de medewerkers daar, zo had je ook echt een schat van een ober daar, waar ik echt vrolijk van werd. Ook was er een ober die we model noemden omdat hij eruit zag als een model en liep als een model. Of was er een ober die de laatste avond de hele tijd tijdens het eten aandacht trok door in mijn arm te knijpen of aan mijn haar te trekken. Hij was vrolijk en hij maakte mij aan het lachen, alleen wilde hij wel die avond meteen met me trouwen en met mij mee naar Nederland om een gezin te stichten,dat ging ik op mijn leeftijd maar niet doen .. 

 Mijn advies: Je kan altijd vriendelijk doen wanneer mensen dat ook tegen jou zijn, maar als je denkt dat het een beetje te ver gaat, laat het dan niet verder komen, als je dat niet wilt. 

Reacties

Vanavond, 26 februari 2012 om 1:26, zit ik hier achter mijn laptop. Ik heb geen zin om naar bed te gaan. Ik zit met te veel dingen in mijn hoofd, te veel indrukken, te veel gevoelens. Sinds dit jaar weet ik dat ik gewoon geen wintermens ben, ik ben gewoon depressief in de winter; alles is donker, kil en koud. Ik voelde me al een hele tijd niet echt ‘gelukkig’, maar vanochtend stapte ik mijn bed uit, deed mijn gordijnen open en zette mijn bril op en ging naar buiten kijken en de enige gedachte die ik had, maar welke mij een geluksgevoel gaf was: ‘Ik kan beter mijn zonnebril opzetten…’

En dat heb ik gedaan! In mijn pyjamabroek en hemdje, stond ik met mijn zonnebril op, vanachter mijn raam van de zon te genieten.  Ik kan niet wachten totdat het lente is..

Zo krijg ik van al dat soort dingetjes echt een fijn gevoel, zo heb ik dat ook bij het luisteren van nummers die ik vorig jaar in de lente en zomer veel geluisterd heb, misschien komt dat ook door de dingen die ik toen heb meegemaakt; ik zat in mijn eerste jaar op de middelbare school met allemaal kinderen in de klas, die misschien net zoals ik alleen naar het gymnasium waren gekomen, in de hoop dat je jezelf meer op je gemak zou voelen in deze klas, dan op de basisschool. Wat ik hoopte was waar, ik kwam met allemaal kinderen in de klas, die allemaal voor het gymnasium hadden gekozen om een bepaalde reden. In zo’n klas begrepen we elkaar denk ik veel meer, dan met kinderen die niet voor het gymnasium gekozen hebben. Ik weet niet, ik klink misschien heel vaag, maar ik voel me bij mijn klas gewoon echt op mijn plek en mijn klas zorgt ervoor  dat ik zelfs in de ongelukkigste momenten, nog met enige zin naar school ga, dus als er mensjes zijn uit mijn klas die dit lezen: Heel erg bedankt voor alles! Jullie zijn stuk voor stuk allemaal heel belangrijk voor me!

Mocht je niet in mijn klas zitten, wil ik je ook heel erg bedanken dat je de moeite hebt genomen om mijn blog te bezoeken en wil ik je ook heel erg bedanken dat je dit tot het einde hebt gelezen!



Reacties

Ik wilde iets anders, iets anders voor op mijn blog. Aangezien het afbeeldingen laden voor in een artikel het niet deed, moest ik iets anders verzinnen, maar wat doe je dan? Geen idee.. Oplossing: ik schrijf een column, iets anders.

De eerste twee uur van mijn woensdag zijn beeldende vorming van mr. Babelman. Je mocht kiezen welke opdracht je ging doen, of in een co-productie een strip maken, of een kort verhaaltje schrijven met een illustratie daar bij. Aangezien ik niet kan tekenen en van de twee vriendinnen met wie ik een co-productie ging maken er maar één daadwerkelijk goed kon tekenen, werd het dus het schrijven van een verhaal + illustratie.

Vol enthousiasme begon ik met schrijven. Het ging over een kabouter, want leraren van een creatief vak vinden kabouters altijd leuk, dacht ik. Hij heette Alexander en op een zonnige dag terwijl hij door het bos liep, werd hij bijna vertrapt door een groot wezen, het was de kunstenaar meneer Babelman.

            “Hé, kijk eens uit!” Riep de kabouter.

            “Ow, sorry kleine vriend ik had je niet gezien.”

            De kleine kabouter keek naar boven en zei: “Oh, u bent het echt! Ik kan mijn kabouterogen bijna niet geloven! Ik ben een groot fan! Groot fan!” en hij sloeg zijn armpjes om de been van mr. Babelman heen.

            Het was een heel leuk verhaal met een goedlopend einde. Mr. Babelman ging al zijn werken bij hem thuis aan Alexander laten zien. En mr. Babelman vond het uiteindelijke verhaal met de illustratie van een kabouter die in het rond springt bij de voet van mr. Babelman, heel erg grappig, alleen moest het nog iets leuker worden, interessanter om te lezen. Zijn ideeën iets wat, tja hoe noem je dat? Seksistischer, dan die van ons, wij hadden het gewoon over  een onschuldig kaboutertje die een groot fan was van een kunstenaar…

            Zo riep Alexander niet meer verontwaardigd dat hij uit moest kijken, maar werd hij ook nog eens uitgescholden voor grote klootzak. O ja en het kaboutertje Alexander moest een homoseksuele kabouter worden, natuurlijk, kom ik zo vaak tegen.

            Het kaboutertje was ook geen kleine vriend meer maar een kleine flikker. Ook pakte Alexander niet meer gewoon het been vast van mr. Babelman, maar werd het een hele harige been, dat betekende ook meteen dat hij geen broek aan had, dus mr. Babelman stond in zijn witte onderbroek. En als je dacht dat dit het allemaal was, verwoest ik nu die gedachte, want het kaboutertje ging met mr. Babelman mee om de nacht door te brengen, hij werd vervoerd in de witte onderbroek, met het idee van een kangoeroe. Ik vond het een heel ranzig verhaal en helemaal niet meer leuk. Integendeel tot mr. Babelman, hij wilde het in de schoolkrant zetten! De afzender zou dus worden: Anoniem, want ik betwijfel of ik als seksistische verhalen schrijfster bekend wil staan op school.

            Uit eindelijk heb ik tegen mr. Belleman gezegd dat we het verhaal leuk vonden hoe wij het geschreven hadden en dat we ons de seksistische ideeën van mr. Belleman ons en ons verhaal wilden besparen.

Liefs, Rosanne

 (De naam is wegens privacy veranderd)

Reacties

 

                                                                                                            

ABOUT

 

Meer over mij weten? Lees meer..      

                                                                                                                                                       

INSTAGRAM